Aż do kości (2017)

Tytuł: Aż do kości

Rok produkcji: 2017

Reżyseria: Marti Noxon

Gatunek: dramat 

Ellen jest dwudziestoletnią anorektyczką. Pomimo tego, że była już w kilku klinikach, żadne leczenie nie przyniosło skutku i dziewczyna ciągle się odchudza. Zmienić ma to kolejna, tym razem niekonwencjonalna terapia, na którą Ellen z niechęcią się zgadza i po raz kolejny rozpoczyna walkę ze swoją chorobą. Czy tym razem uda jej się wygrać?

Tym filmem zainteresowałam się przede wszystkim dlatego, że główną rolę gra w nim Lily Collins, jedna z aktorek, które bardzo lubię oglądać na ekranie. Oprócz tego zaciekawił mnie fakt, iż produkcja podejmuje temat anoreksji, więc chciałam zobaczyć, w jaki sposób zostanie przedstawiona ta straszna i niewątpliwe trudna do pokonania choroba. Po zwiastunie obraz zapowiadał się bardzo obiecująco. Czy film ostatecznie sprostał moim wymaganiom?

(źródło)

Jeśli chodzi o aktorów, moim zdaniem wszyscy dobrze odegrali swoje role. Podziwiam Lily Collins za to, że zdecydowała się zagrać Ellen i niezdrowo schudnąć do tej roli, do jej gry aktorskiej zresztą nie mam zarzutów. Spodobała mi się postać Luke'a, jednego z pacjentów ośrodka terapeutycznego, którego gra Alex Sharp. Oprócz tego na ekranie możemy zobaczyć m.in. Keanu Reevera jako lekarza Ellen oraz Lianę Liberato, którą część widzów może kojarzyć z roli w Zostań, jeśli kochasz.

Niestety, już od pierwszych kilkunastu minut film wydał mi lekko nużący i tak już pozostało do końca. Nie zrozumcie nie źle, uważam, że to mimo wszystko do końca nie jest nudna produkcja, aczkolwiek chyba liczyłam na więcej akcji. Dobrze, wiem, że to dramat, ale wszystkie wydarzenia nie do końca mnie absorbowały i momentami faktycznie troszeczkę nudziły.

Wydaje mi się, że największy problem tego filmu jest taki, iż jego twórcy przedstawili anoreksję w łagodny sposób. Kilka scen faktycznie chyba miało wstrząsnąć widzami, ale ja jakoś tego za bardzo nie odczułam. Brakuje tutaj takich bardzo mocnych zdarzeń, które mogłyby wywołać u odbiorców refleksję; brakuje wyraźnego przekazu dla młodych dziewczyn i ostrzeżenia przed zaburzeniami odżywiania. Anoreksja została potraktowana zdecydowanie za lekko.

(źródło)

Kiedy zobaczyłam napisy końcowe, nie chciało mi się wierzyć, że to już koniec, bo kilka ważnych dla fabuły wątków się nie wyjaśniło. No i też trochę zachciało mi się śmiać, bo po co w ogóle były one rozpoczynane, żeby ich potem jakoś racjonalnie nie wyjaśnić? Zabrakło, naprawdę zabrakło mi kilku ważnych scen. Gdzieś natrafiłam na informację, że będzie druga część - wtedy to niedokończenie wątków miałoby sens - ale myślę, że to raczej niemożliwe.

Aż do kości mnie zawiódł. Przykro, bo spodziewałam się, że obejrzę bardzo dobrze zrealizowany obraz o anoreksji, a dostałam coś przeciętnego. Z całej fabuły duże wrażenie wywarła na mnie tylko jedna scena. Pamiętajcie, że zwiastuny nie zawsze odzwierciedlają, czy film będzie dobry czy zły i nie oczekujcie czegoś interesującego tylko po wycinkach najlepszych scen z filmu.

Colonia (2016)

Tytuł: Colonia

Rok produkcji: 2016

Reżyseria: Florian Gallenberger

Gatunek: dramat 

Chile, rok 1973. Młoda stewardessa Lena przylatuje do swojego chłopaka Daniela, który jest zwolennikiem prezydenta Salvadora Allende i aktywnie bierze udział w propagowaniu jego czynów. W czasie jej pobytu wybucha zamach stanu, a Daniel zostaje porwany przez tajemniczy samochód. Zrozpaczona dziewczyna dowiaduje się, że wysłano go do Colonii Dignidad, osady, w której ludzie żyją w koszmarnych warunkach i niejednokrotnie podlegają torturom. Lena postanawia dołączyć do sekty i spróbować odnaleźć swojego ukochanego. 

Przerażające w tym filmie jest to, że Osada Godność faktycznie istniała. Tło wydarzeń jest rzeczywistym obrazem tego, co jeszcze całkiem niedawno, bo przecież kilkanaście lat temu, miało tam miejsce. Ta świadomość przeraża i wstrząsa. W  La Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad (tak brzmi pełna nazwa tej osady) łamanie praw człowieka było na porządku dziennym. Przywódca sekty, Paul Schäfer, uważał się za swego rodzaju bóstwo. Aresztowany został dopiero w 2005 roku, a 5 lat później zmarł w więzieniu. 

(źródło) 

Aktorzy według mnie spisali się bardzo dobrze. Emma Watson grająca Lenę zdecydowanie dawno wyszła już z wizerunku Hermiony z serii o Harrym Potterze. W Colonii pokazała na co ją stać i przedstawiła postać silnej i zdeterminowanej kobiety. Daniel Brühl jako Daniel również realistycznie wykreował swoją rolę. Oczywiście na uwagę zasługują też wszyscy inni pozostali, a szczególnie ci, którzy wcielili  się w ludzi blisko powiązanych z osadą. 

Podczas seansu naprawdę bardzo kibicowałam Lenie i Danielowi. W środku filmu ich wątek co prawda schodzi na drugi plan, ale wciąż jest ważny. Podziwiam dziewczynę za to, że dobrowolnie poświęciła się dla Daniela i dołączyła do Colonii Digindad. Na pewno wiedziała, co się z tym wiąże, ale pomimo tego zdecydowała się na to, żeby go odnaleźć. Ten czyn tylko dowodzi, jak bardzo kochała swojego chłopaka. 

Fabuła trzyma w napięciu od samego początku, chociaż ciągu niektórych wydarzeń się domyśliłam, ale nie stanowiło to większego problemu. Podoba mi się także klimat - jest on naprawdę niezwykły, taki niepokojący i złowrogi, stanowiący idealną aurę dla wydarzeń rozgrywających się w osadzie. Również wyjątkowa muzyka odgrywa tutaj swoją rolę.

(źródło) 

Colonia to trudy film, który może momentami wstrząsać brutalnością. Nie polecam go przewrażliwionym osobom. Bardzo żałuję, że obraz ten przeszedł w Polsce bez większego echa. Z tego, co mi wiadomo, nie był nawet wyświetlany w kinach. A szkoda, bo uważam, że to historia warta poświęcenia czasu. Po obejrzeniu nasuwa się wiele pytań i przemyśleń. Bardzo polecam, jeśli jesteście zainteresowani. 

Miłość bez końca (2014)

Tytuł: Miłość bez końca

Rok produkcji: 2014

Reżyseria: Shana Feste
Gatunek: melodramat

Jade to dziewczyna z tak zwanego dobrego domu z planami na przyszłość. Podczas wakacji poznaje ona Davida. Między nimi niemal od razu rodzi się uczucie. Kiedy ojciec dziewczyny się o tym dowiaduje, próbuje za wszelką cenę rozdzielić kochanków. Czy jednak aby na pewno będzie to takie proste, jak mu się na początku wydaje? 

Miłość bez końca to film oparty na powieści Scotta Spencer o tym samym tytule. Niestety, nie udało mi się jeszcze przeczytać tej książki, więc w recenzji skupię się wyłącznie na samej produkcji. Z tego co jednak się dowiedziałam, film zdecydowanie odbiega treścią od książki. 

(źródło)

Głównym wątkiem jest oczywiście miłość Jade i Davida. Mam co do niego duże zastrzeżenia. Zdecydowanie nie podobało mi się to, jak szybko rozwinęło się ich uczucie. Zaledwie kilka dni po poznaniu już wyznawali sobie wielką miłość i byli niemal przekonani, że będą ze sobą do końca życia. Uważam, że nic by się nie stało, gdyby przedstawiono tę relację rozwijającą się wolniej. Tymczasem widz odczuwa wrażenie wypaczonej rzeczywistości. 

Jade i Davida wiele dzieli, ale dużo też łączy. Dziewczyna jest doskonale wyedukowana i zamierza iść na medycynę, zaś David wcale nie planuje wyjazdu na studia. Oboje mają jednakże odrobinę podobne charaktery. Mimo wszystko wydaje mi się, że są to raczej nie za bardzo interesujące postacie. O wiele bardziej zaciekawili mnie drugoplanowi bohaterowie, chociażby ojciec Davida. 

(źródło)

Na drodze głównych postaci staje ojciec Jade. To bogaty biznesmen, który chce jak najlepiej dla swojej córki. Davida, chłopaka bez większych planów, uważa za niegodnego dla dziewczyny. O dziwo, kiedy mężczyzna doprowadzić do rozstania pary, ich miłość tylko się pogłębia. Ten motyw, choć oklepany, przyciąga uwagę. 

W fabule nie brakuje romantycznych scen, z których część jest zbytnio przesłodzona, ale cóż, w końcu to melodramat. Można dopatrzyć się także kilku wzruszających momentów. Pomijając nierealność miłości Jade i Davida, ich walka o pozostanie razem jest naprawdę godna podziwu. Widać, jak bardzo im na sobie zależy i że gotów są zrobić wszystko, byleby tylko pozwolić tej miłości przetrwać. 

(źródło)

Miłość bez końca spodoba się wielbicielom ckliwych historii romantycznych. Mimo niektórych wad, film mi się podobał. Nie zrobił na mnie jednak takiego wrażenia, jakiego oczekiwałam. Obejrzyjcie, jeśli macie ochotę na wyidealizowaną opowieść o wielkiej miłości. Pomarzyć zawsze można, prawda? 

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć (2016)

Tytuł: Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć

Rok produkcji: 2016

Reżyseria: David Yates

Gatunek: fantasy, przygodowy

Newt Scamander przybywa do Nowego Jorku wraz ze swoją walizką pełną niezwykłych stworzeń. Na swojej drodze spotyka mugola Jacoba Kowalskiego, przez którego to z walizki ucieka kilka magicznych zwierząt, tym samym wplątując nieświadomego niczego na początku mężczyznę w świat czarodziejów. Newt, wraz z nową poznaną czarownicą Tiną, jej siostrą Quennie oraz Jacobem wyruszają na poszukiwanie stworzeń, które uciekły. Po drodze będą musieli zmierzyć się jeszcze z kilkoma innymi problemami... 

Akcja filmu Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć rozgrywa się siedemdziesiąt lat przed narodzinami Harry'ego Pottera w Nowym Jorku, a więc już nie w Anglii, którą znamy z serii o Harrym Potterze właśnie. Warto także wspomnieć, że jest to dopiero pierwszy z pięciu zaplanowanych części cyklu o przygodach Newta, opartych na książce o tym samym tytule. 

(źródło)

W produkcji główną rolę Newta Scamandera zagrał Eddie Redmayne, mający na swoim koncie Oskara za rolę w Teorii wszystkiego. Jego gra bardzo mi się podoba, chociaż momentami może jest odrobinę przerysowana. Ogólnie jednak uważam, że Eddie dobrze wcielił się w swoją postać. Newt to taki uroczy, odrobinę nieśmiały chłopak, ale kiedy chodzi o sprawy jego zwierząt, robi się bardziej stanowczy i pewny siebie. Widać, jak bardzo jest do nich przywiązany.  i to właśnie mnie ujęło w tym filmie - więź łącząca głównego bohatera z magicznymi stworzeniami. Myślę, że on naprawdę byłby w stanie zrobić dla nich wszystko. Było kilka takich scen, podczas których Newt patrzył z zachwytem w oczach na zwierzęta, a ja również się tym zachwycałam, bo Eddie niesamowicie oddał tę szczególną relację. 

Pozostali bohaterowie zostali wykreowani dość charakterystycznie. Jacob Kowalski (tak, to polskie nazwisko) jest zwykłym niemagiem, bo tak amerykańscy czarodzieje określają osoby niemające żądnych powiązań z czarami, który znienacka zostaje wciągnięty do nieznanego dotychczas świata. Na początku czuje się trochę zagubiony, szybko jednak wszystko zaczyna mu się podobać. Większość scen z nim zawiera w sobie dużo humoru. Muszę przyznać, że praktycznie od pierwszej chwili polubiłam tę postać. 

(źródło)

Na scenę wkraczają również dwie siostry, różne od siebie jak ogień z wodą - starsza Tina, była aurorka oraz młodsza Quennie, która potrafi doskonale czytać w myślach i nic się przed nią nie ukryje. Ta pierwsza to raczej spokojna osoba, druga zaś ma bardzo uwodzicielski charakterek i nierzadko zachowuje się słodko oraz kokieteryjnie. Pomimo tych różnic, obie są ze sobą mocno związane. 

Jako że jednym z głównych motywów filmu jest łapanie zwierząt z walizki, te niezwykłe stworzenia pojawiają się tutaj często. Niektóre znane mogły być widzom już wcześniej, inne gatunki występują po raz pierwszy. Wszystkie one są dość ciekawe i absorbujące, jednak moje serce najbardziej skradł niuchacz. To takie fascynujące, czarne stworzenie z długim ryjkiem, które od razu skojarzyło mi się z kretem. Lubi wykradać różne ozdoby i błyskotki oraz podobno jest niewskazane do trzymania w domu, ale pomarzyć można, prawda? 

(źródło)

Mamy do czynienia tutaj także ze społecznością czarodziejów w Ameryce. Możemy obserwować, jak działają magowie i zauważyć różnice w porównaniu z Anglią. To na pewno interesujące doświadczenie, ponieważ nigdy wcześniej nie mogliśmy dokładnie śledzić populacji czarodziejów w innym kraju. 

W filmie występuje jeszcze kilka innych ważnych wątków. Niektóre zostają bardziej rozwinięte, inne dopiero czekają na swoją kolej w następnych częściach. Większość z nich jest naprawdę ciekawa. Przykładem rozwiniętego wątku jest poszukiwanie obskurusa, czyli tajemniczej siły zła, która sieje spustoszenie w mieście. Zaraz po pogoni za zwierzętami to zagadnienie przeważa w fabule. 

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć to z pewnością duża gratka dla fanów Harry'ego Pottera i świata stworzonego przez J.K Rowling. Sądzę, że oni najbardziej odnajdą się w treści filmu, ponieważ osoba, która nie zna podstawowego uniwersum może mieć trudności ze zrozumieniem niektórych faktów. Mnie osobiście bardzo się spodobał. Miło było powrócić znów do tej magicznej rzeczywistości i razem z bohaterami przeżywać wszystkie wydarzenia. 

__________________________

Postanowiłam, że na blogu często będą pojawiały się także recenzje filmów i seriali. Właściwie ta recenzja jest moją pierwszą recenzją filmu, więc bądźcie wyrozumiali ;) 

PS. Dajcie znać, czy dodawanie gifów do recenzji filmów i seriali Wam odpowiada :D